در روزه غير ماه مبارك رمضان شرط است كه آن را بطور تعيين مشخّص و معيّن نمايند . شارح ( ره ) مىفرماين : جهت آن اين است كه زمان اگرچه بواسطه عوارض و طوارى ثانويّه منحصرا ظرف براى روز معيّنى است لكن بحسب اصل نسبت به اين روزه و غير آن مساوى بوده و براى هردو صلاحيّت دارد فلذا بدون قصد تعيين روزه مزبور معيّن نشده و لاجرم صحيح واقع نمىشود بخلاف روزه ماه مبارك كه در اين زمان غير از عبادت منظور ( روزه رمضان ) فريضه ديگرى با آن شريك نمىباشد و قهرا چون اشتراك منتفى است نيّت تعيين نيز ساقط است . و سپس مىفرماين : كلمه ( ما عدا ) بملاحظه تعميمى كه دارد شامل افرادى است از جمله نذر معيّن . و وجه شمول همانطورى كه اشاره كرديم اينست كه زمان بحسب اصل اختصاصى به آن نداشته و نسبت به آن و غيرش على السّويّه مىباشد . ولى از نظر ما حق اينست كه آن را بايد به رمضان ملحق نمود و قصد تعيين و تمييز را در اين قبيل موارد كه از تعيين عرضى بهره‌مند هستند ساقط دانست زيرا تعيين عرضى نيز به اصلى ملحق است چه آنكه هردو از نظر حكم شرع به اتّصاف بودن به تعيين با هم مشترك مىباشند . مرحوم مصنّف در كتاب بيان ترجيح داده كه در نذر معيّن قصد تعيين ملاحظه و اعتبار شود ولى روزه‌هاى مستحبّى متعيّن همچون ايّام البيض را به رمضان ملحق فرموده بلكه در بعضى از تحقيقات و نوشته‌هاى